Jeffry van Hoorn | Groningen | GroenLinks-PvdA | nr 5

Op mijn veertiende kwam ik per ongeluk uit de kast. Mijn moeder las het in mijn, blijkbaar niet zo goed verstopte, dagboek. Inmiddels ben ik dus al meer dan twingtig jaar uit de kast als homo. En natuurlijk kwam dit met bepaalde uitdagingen, pesterijen en was het niet altijd leuk. Maar toch, mijn verhaal is één van mazzel. Mijn coming-out was fijn.

Iets wat voor heel veel mensen nog altijd niet vanzelfsprekend is.

Natuurlijk ben ik dankbaar en blij dat iedereen in mijn leven goed reageerde, maar het is tegelijkertijd zo bizar om hier blij mee te moeten zijn.

Waarom zouden wij blij moeten zijn omdat anderen normaal doen? En, belangrijker nog, ik ben er blij mee, omdat het niet vanzelfsprekend is. Het is niet vanzelfsprekend, omdat niet iedereen op deze reactie kan rekenen. En precies daar ligt mijn motivatie.

In eerste instantie heb ik me ingezet als voorlichter en groepsbegeleider voor het COC en vanuit daar begon ik me steeds meer te bemoeien met politiek. En dat heeft er weer toe geleid dat ik me ben gaan inzetten als raadslid in 2018. Iets wat ik nog graag vier jaar blijf doen.

De afgelopen jaren hebben we in Groningen ingezet op meer inclusie door voorlichting en het ondersteunen van het COC en Pride. Door signalen van discriminatie serieus te nemen en te vertalen naar actie. Maar ook door ons hard te maken voor zichtbaarheid. Of het nou een regenboogbankje, de Roze Zaterdag of een regenboogzebrapad is.

Diversiteit is een kracht. En die diversiteit mag er zijn en moet je trots op zijn. Onvoorwaardelijk.

Daar zijn we nog niet. Mijn verhaal is nog steeds niet vanzelfsprekend.

Iedereen moet kunnen leven volgens het motto: “Shine, sparkle, be a diamond!”

Groningen is pas echt voor iedereen, als dit onvoorwaardelijk en volledig voor ons allemaal geldt. En daar wil ik me de komende vier jaar hard voor maken.